رها

الهام

رها — Mon, 02 Apr 2012 21:58:43 GMT

پیش از آنکه به فریاد بگویند تو آمده ای

من از سرگشتگی روح پر از عشقم،

از تپش های دردآلوده قلبم،

از هوای بارانی چشمانم.

فهمیدم که تو در راهی!

قبل از برخواستن کوچک ترین زمزمه ای

و یا برپاشدن شور و هیاهویی

پیش از آنکه کسی از من با تو بگوید...

خود را آراستم و درها را یکی یکی به سوی آمدنت گشودم.

تو آنجا بودی...

بدون زمزمه، بدون هیاهو،

ایستاده با چمدانی در دست

با لبخندی گفتی سلام!

(بدون عنوان)

رها — Tue, 20 Mar 2012 07:40:00 GMT

از کوه و دشت، از دریا، از طوفان

از عقل و جنون، از آتش، از خون

آن راه سخت را به سویش پیموده بودم

پروای افتادنم را نداشت، خودش فرجام من بود

پرسید آمدی؟

با بغضی شکسته گفتم، آری

دستهایش را گشود،

آغوشِ مهربانش پایانِ رسیدن بود

دیگر میان من و او...

جز او و من هیچ نبود

زمانِ بی پایان تسلایِ من نبود

با دلی پر شور، باز هم در آرزو بودم

آهسته می گفتم، بیشتر، بیشتر از این باید!

کاش من، او می شدم کاش او، من بود

عقل و عشق

رها — Sun, 15 Jan 2012 20:20:59 GMT

من بر سر دوراهی ایستاده ام، یا تو را انتخاب کنم یا اورا

به جستجوی تو می آیم، او نهیب می زند که مرا

به جستجوی او می روم تو فریاد می کنی مرا

خسته شدم...

من از این همه بر سر دوراهی ماندن، خسته شدم

نمی شود که با هم بسازید؟

نمی شود که با هم یکی باشید؟

نمی شود من هم عاقل باشم و هم عاشق؟

دلم گرفته، ای دوست!

رها — Fri, 04 Nov 2011 18:38:05 GMT

دلم گرفته، ای دوست! هوای گریه با من؛

گر از قفس گریزم، کجا روم، کجا، من؟

کجا روم؟ که راهی به گلشنی ندانم،

که دیده برگشودم، به کنج تنگنا، من.

نه بسته ام به کس دل، نه بسته کس به من نیز،

چو تخته پاره بر موج، رها، رها، رها، من.

ز من هر آنکه او دور، چو دل به سینه نزدیک؛

به من هر آنکه نزدیک، ازو جدا، جدا، من!

نه چشم دل به سویی، نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی، به یاد آشنا، من.

ز بودنم چه افزود؟ نبودنم چه کاهد؟

که گویدم به پاسخ، که زنده ام چرا من؟

ستاره ها نهفتم، در آسمان ابری -

دلم گرفته، ای دوست! هوای گریه با من...

شعر از سیمین بهبهانی

یک داستان

رها — Wed, 05 Oct 2011 08:14:58 GMT

یک روز سرد و برفی بود.غروبی بس دلگیر، من سردم بود. خیلی سرد و باید مواظب راه

رفتن خود نیز می بودم. خیابان خلوت بود.از این هم نگران بودم.

نگاه کردم و دیدم چراغ مغازه ها روشن است.درهایشان را به علت جلوگیری از نفوذ سرما

بسته بودند. برف گاهی آرام و گاهی شدید می بارید.

چقدر من در این خیابان تنها بودم. لحظه به لحظه ترسم بیشتر می شد.

افکارم مختل شده بود فکر کردم ، من کجا بودم؟

آن طرف خیابان در مغازه ای باز شد و مردی با شتاب خارج شد و در را بست.

نگاهی به طرفین خیابان انداخت و سریع به این طرف آمد.

وای! به این طرف می آمد. چگونه با این همه برف و لغزندگی فرار می کردم؟

تسلیم شدم و حضورش را در کنارم پذیرفتم.

دستش را پیش آورد و به آرامی دستم را گرفت، نگاهش کردم. چقدر آشنا بود!

گویا من، از خیلی دورترها و همیشه او را می شناخته ام!

لبخند می زد، چه لبخند گرم و دلنشینی!

گفت می خواهد کمکم کند و در این هوای برفی مرا تا خانه مان برساند.

من هم لبخند زدم! بی خیال هزاران چشمی که هرلحظه عکس العمل مرا می پایید.

دیگر سردم نبود، دیگر هیچ کس و هیچ چیز در این دنیا نبود.

دیگر من بودم و او

صدایش را نمی شنیدم، چه می گفت؟ نمی دانستم! نمی فهمیدم!

کجا بودم؟! دیدم که دیگر نزدیک خانه بودم!

تشکر کردم و خداحافظی...

گفت باز هم مرا خواهد دید، گفت دیگر اجازه نمی دهد از دستش فرار کنم!

نکند دیوانه شده بود؟ من کی و کجا از او فرار کرده بودم؟!

در را پشت سر خود بستم. مادرم به استقبالم آمده بود. ناخودآگاه دستم را در جیب پالتویم

کردم. یک چیزی آنجا بود، یک کاغذ تا شده! یک نامه؟!

عجیب بود، چه کسی، چه وقتی این نامه را در جیب من گذاشته بود؟!!

(بدون عنوان)

رها — Thu, 01 Sep 2011 07:07:21 GMT

شبی بود و بهاری در من آویخت

چه آتشها. چه آتشها برانگیخت

فرو خواندم به گوشش قصه ی خویش

چو باران بهاری اشک می ریخت...

هوشنگ ابتهاج

بیا و مشقهای مرا خط بزن!

رها — Fri, 26 Aug 2011 20:48:36 GMT

چاره ای نیست!

باید تو بیایی ومعلم من باشی تا من دفترم را پیش تو بیاورم

و سرمشق جدیدی برایم بنویسی

بنویسی که دیگر دوستت نداشته باشم!

اینطور بنویس: دیگر مرا دوست نداشته باش!

و بگو هزار بار.دوهزار بار.نه. صدهزاربار

از روی این سرمشق جدیدم بنویسم!

و من می نویسم به این امید که دوست نداشتن تو را یاد بگیرم!

و صدهزاربار می نویسم وتمام صفحات را به شتاب برمی گردم!

...

آه! من می رسم به سرمشق تو...

و دست خط تورا با تمام عشق می بوسم!

خیلی دور خیلی نزدیک

رها — Wed, 24 Aug 2011 00:12:09 GMT

من در کنج تنهایی خود. سر بر زانو نهاده و آرام می گریستم!

می گریستم با احساس تنهایی بی کرانه

وغرق شده بودم در بی تابی امواج عاشقانه خود!

و چنان از غصه و اندوه بی تو بودن در خود می پیچیدم...

که حضور تو را در خلوت خاموش خود نمی فهمیدم.

و هرگز حس نمی کردم این همه نزدیکی را

و چنان بی طاقت بودم که نوازش نسیم حضورت را

برشانه هایم حس نمی کردم و دستهای تو را نمی دیدم

که مهربان به پیش آمده بود تا سرم را در بر گیرد!

و خود را از تو چه دور احساس می کردم و تو

...

چقدر به من نزدیک بودی !

رندانه

رها — Sun, 14 Aug 2011 07:38:43 GMT

به تو سلام می کنم!

به تو که در انتظار سلامم

هر روز...

بر ابتدا تا انتهای عبورم با نگاهت پلی می بندی

پلی که...

من برای پیمودن و برای رسیدن

ناچارم... که از آن بگذرم!

به تو سلام می کنم!

آن لحظه که سراسیمه پنجره را می گشایی

تا نگاه مرا...

با لبخندی از سپاس. غافلگیر کنی!

به تو سلام می کنم. سلام!

که پیروز این میدان شده ای

که اگربه توسلام! نکنم.

روزم را به سلامت به شب نمی رسانم!

تا آخر دنیا

رها — Tue, 26 Jul 2011 18:37:06 GMT

من با تو...

وقتی که چنین نگاهم میکنی

وقتی که اشک هایم را از گونه ام پاک می کنی

وقتی که دستهایم را میان دستهایت گرفته

برلب و چشم هایت می فشاری

وقتی که آنقدر آرام آه می کشی

تا هر کجا که بگویی! تا هرکجا که بخواهی!

...تا آخر دنیا ؟!

من با تو...

تا آخر دنیا می آیم!